As Red As Wine

As Red As wine .

eL.

خانواده سنتی - قسمتای آخرش

در طی بیانیه ای در روز ِ بیست آذر هشتاد و هفت ، با آه و زاری ، مرگ ِ خانواده ی سنتی را اعلام می کنم .
ما خانواده ای سنتی بودیم .
خانواده ی سنتی ، خانواده ای که با عشق و دوستی چندی پیش از رحم مادری زاده شد که دنیا را با چشمان ِ شُسته و پاک می دید ، طول ِ عمری بس کوتاه داشت .
آنها طعم تلخ مرگ را با از دست دادن فرزندی ( الویس ِ عزیز ) چشیدند و در کنار هم ناراحتی ها را به باد فراموشی سپردند .
ما خانواده ی سنتی می دانستیم که مرگ ِ تک تک ِ افراد خانواده دیر یا زود خواهد رسید و ترسی عمیق داشتیم که کدام یک واپسین خواهیم بود . ترس از یک تنهایی ِ مبهم و بی کسی آنقدر عذابمان می داد که تا یک عصر ِ غمزده ای می یافتیم ، همه دور ِ هم جمع می شدیم . مراسمی بس سنتی داشتیم . کیک ِ شکلاتی با نسکافه و بیسکویت ِ گرجی در قلمروی صوبا . قلمرویی که برای تک تکمان پر از خاطره بود . با موسیقی . با شجریان . با اندی . با میکا . با کُلد پلی . با فاخته . با صندلی ِ خوشحالی ِ صوبا . با رنگ و نقش . با حرف . با قهقهه . با دلگیری . با آغوش ِ باز .
روزها ، دستی دارد به پهنای اصوات یک ارگ کلیسا . این دست بزرگ ما را به اطراف پرتاب کرد . خانواده ی سنتی با هم و بی هم درد کشیدند و در کنار هم اعتیاد به دوستی را آموختند و عجب درمانی . عجب مخدری . آن ها با هم گریه کردند و در کنار هم آنقدر خندیدند که گوش فلک کر شد .
صوبا ، صاد . دوست ِ اِل . دوست ِ عمه . دوست ِ من . دلش عجیب گرفته . رنگهای لباسش عجیب اذیتم می کند . مرا به یاد ِ صدای آکاردئون ِ الیکا می اندازد که حتی شیش و هشت هم که می نوازد ، سوز ِ غمگینی دارد که دل می لرزاند . صاد به شلمرود رفته . شاید حسنی را از تنهایی در بیاورد . دریغ و درد که خود پر از تنهاییست . دل ِ من آنقدر تنگ شده که برایش ایمیل می زنم . آیا شلمرود اینترنت دارد؟ صاد ، درویش شده . بیابانگردی می کند . بدنبال جواب است . به او گفتم : " خدا منو ببخشه که غافل بودم " .
داروهای دکتر فتخیان افاقه نکرده و عمه را به شخصی آزرده و دل نازک تبدیل کرده و که صدایش کلفت شده و هنگام صحبت در حیطه ی کس شعرهای همیشگی اش می لرزد . مثل همیشه می خندد . رفاقت های جالب تر می کند . عکس هایی می گیرد در خور ِ یک مصدق . دلش گاهی می لرزد . قلبش اما، عجیب می تپد . شخصی نیست که کلماتش را بفهمد . این کلمات بی معنی ست . خواب و بیداریش جذاب است . کسی عاشقش شده گویا . می گوید باید به دلبران بروم . با ساز و نی ، با جام ِ می . با یاد ِ وی . عمه دم به دم از خواب می پرد .
کا ، که گویی تنها برادر ِ عمه می بایست باشد ، نیست شده . حتی باقر* هم دیگر عمه را به یاد برادرش نمی اندازد .
پا ، تنها لنگ ِ خانواده ی سنتی با خنده های بی انتها و اصرار های مکرر و اس ام اس های بی خستگی ..... نمی دانم کجاست . کجاست
انگار با مرگ ِ ناگهانی و یا شاید با مرگ تدریجی ِ افراد ِ خانواده ، سنت ها شکسته و خانواده ی سنتی ِ ما هم به سوی ورطه ی سیاه ِ مدرنیته پیش می رود. قلمرویی با حرف های مکرر . سلام های بی بو و بی خاصیت . عشق های دروغین . قضاوت های چرک .
ما خانواده ای سنتی بودیم .
روزی بود که ال و صاد ، آنقدر خندیدند که نفسشان رفت . روز ِ دیگر ، کا رانندگی های دیوانه وار می کرد و صاد را هیجان زده می کرد . من و فاخته جیغ می زدیم . کا ، خود ترسیده بود . به یاد روزی که پدربزرگ ِ عمه فوت کرده بود . ( سالروزش نزدیک است و من غمگین ترم ) . روزی که پا گریه کرد . روزهایمان در کافه مافیا . چاهار شنبه هایمان در تئاتر شهر . شبی که عمه و برادرش آش پخش می کردند و عمه فقط گریه می کرد . کا در چاله های عمیق می انداخت که عمه بخندد . عمه ناراحت بود که نکند غرورش جلوی برادرش خورد شده باشد . خرید دامن های سرخپوستی با صاد و طراحی با صوبا . رانندگی . پیاده روی . تصادف . عرق و سیگار و رقص . دستبند هایی که عمه برای خانواده اش می بافد . تنهایی . روزی با تلفن و گریه ی صاد . شب ِ دیگر با چت و ریسه با کا . درد دلی با پا . گپی با هم ...
ما خانواده ای سنتی بودیم .
ما خانواده ای سنتی بودیم و شکستیم .
.
.
.
* باقر : مرکب خانوادگی ِ کا – ماشینی شاسی بلند است . عمه ماشین های شاسی بلند را می پرستد
.
پی نوشت : این نوشته را (همانگونه که گفتم ) در روز بیست آذر به ثبت رسانیدم . اعضای خانواده بسیار شاکی شدند و مرا متهم نامیدند ، بی خبر از آنکه عمه خود پیش تر از تک تک اعضای خانواده مُرده بود . با عرض پوزش تمام کامنت ها پاک شدند . ولی دوستان جانی می دانند که بیمارم و مرگم زودرس . دوستی یافته ام که آقای نون نامیده ام . آقای نون اصرار اکیدی داشتند که این نوشته همچنان بر روی این صفحات مجازی بدرخشد .
پی نوشت دوم : برف می بارد .
ال

همه را بیازمودم

همه را بیازمودم ، ز تو خوش ترم نیامد
چو فرو شدم به دریا ، چو تو گوهرم نیامد
سر خُنب ها گشادم ، ز هزار خم چشیدم
چو شراب سرکش تو ، به لب و سرم نیامد
چه عجب که در دل من ، گل و یا سمن بخندد
که سمن بری ، لطیفی چو تو در برم نیامد
ز پی اَت مراد خود را دو سه روز ترک کردم
چه مراد ماند زان پس که میسرم نیامد
دو سه روز شاهی ات را چو شدم غلام و چاکر
به جهان نماند شاهی که چو چاکرم نیامد
خردم بگفت بر پر ز مسافران گردون
چه شکسته پا نشستی که مسافرم نیامد
چو پرید سوی بامت ز تنم کبوتر دل
به فغان شدم چو بلبل که کبوترم نیامد
چو پی کبوتر دل به هوا شدم ، چو بازان
چه همای ماند و عنقا که برابرم نیامد
برو ای تن پریشان ! تو و آن دل پشیمان
که ز هر دو تا نرستم ، دل دیگرم نیامد

زیباتر از نور نارنجی هم نوری هست؟
دوستانی که مرا بسیار می شناسند رازم را می دانند . راز ِ من و این نور قرمز - نارنجی

اطلاعیه

با عرض پوزش - به علت اذیت و آزار یکی از ناشناسان محترم مجبور شدم این جا رو جم و جورتر کنم

نوزده آذر هشتاد و هفت

چه درونم تنهاست

اول یا دوم آذر هشتاد و هفت

بهار دلکش رسید و ...
اوایل پاییز است و بهار دلکش شروع شده . (شادم)
دیروز هی بارون می بارید . پشت سر هم . منم که چند هفته ایست که در این خانه تنها به سر می برم . این جا شده محل عشرت و کارگاه دوستان . چه بهتر از این ؟!
چهارشنبه که طبق معمول به تئاتر گذشت و صاد "دوباره" گوشی موبایلش را گم کرد .
پنجشنبه دانشگاه نرفتم . صبح خیلی زود بیدار شدم و قهوه ترک ِ غلیظی درست کردم و شروع کردم به کار . نقش برجسته ی گچ ِ اول تمام شد . آذربایجانی را هم زیباتر کردم ( سازم را هم کوک کردم ) . با خانم میم تماس گرفتم و گفتم پاشو بیا . عکاسی به مدت چند ساعت . پریدم تو ماشین . سمت چاپ خانه . چند ساعتی هم چاپ خانه رو اجاره کردم و شروع کردم به کار . نیشم باز ِ باز بود . عکس ها همه چاپ شد ، بدون ایراد . بدون اشتباه . با نورسنجی ای که از من بعید بود .
چند روزی ست که به "سر ّ عشق" شجریان گیر دادم و پشت سر هم گوش می دهم . برگشتم خانه . توی راه کلی هم خرید کردم . هیچی توی یخچال نبود .
آقای نون با من دعوای کم صدایی راه انداخت که چرا نگفتی بیام دنبالت ؟
در خانه . ساعت ِ هشت شب . توی وان ِ پر از آب داغ . عودی با بوی چای سبز . سیگار و کمی الکل . یک موسیقی بی همتا . ابتدا کاروان ِ بنان . کمی بیشتر الکل . یک نخ ِ دیگر ِ سیگار . بعد " حال که دیوانه شدم " ، " روزنه " ، " پنجه ی دشتی " ، " مطرب مهتاب رو " . سیگار ها و جرعه ها پشت سر هم . بلند می خندم . اشک به چشمانم می آید . الکل هنوز آن طوری که می خواهم اثر نکرده است . " آتشی در نیستان " .
دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی برد ....
ساعت دوازده . فیلم می بینم . فیلم ِ " Shine " که اگر ندیدید ، باید ببینید . هر طور که شده پیدایش کن .
آقای نون زنگ می زند . این اواخر زیاد تماس می گیرد . با مادرش زندگی می کند . خانه ی کوچک بسیار زیبایی دارند . مبل راحتی بزرگی دارند با کوسن های رنگی . شومینه ی بزرگی که هنوز چوب در آن می گذارند و در آخر بالکن ِ بی نظیری که راحت ترین جای دنیاست . آقای نون هنرمندی ست که با دیگر هنرمندان تفاوتی اساسی دارد .
می گوید : لباس بپوش می خوام ببرمت یه جای باحال .
می گویم : دمت گرم .
او ماشین شاسی بلند قدیمی ای دارد که همیشه خراب است .
ساعت دو نیم نیمه شب . خانه هنرمندان . قهوه ای درست کرده . لب حوض می نشینیم . می گوید : " بعضی از آدم ها ، مریخم برن ، ناراضی و بد بختن . بعضی از آدما ، دستاشون که می لرزه ، دست شون رو قطع می کنن که نلرزه. بعضی روزا ، بارون ِ اسیدی می باره ولی دلیل اون نیس که بارون نباریده . بعضی از آدما ، بهترین رو دارن و باز نمی دونن و هی دستشونو قطع می کنن . می فهمی چی می گم ؟! "
سوار ماشین شدیم و این بار رفتیم دم خونه ی عمو اصغر . گفت : " خودت می دونی ماجرا از چه قراره . کسی هس که خیلی دوسِت داره . این بارونُ می بینی ؟ این از همون باروناییه که خودت پیش بینی می کردی . حالا ، هر وقت دستت لرزید ، هر وقت دستت یخ کرد ، فکر بریدنش نمی افتی ... تو مال ِ اون برنامه ها نیستی . مال آدمایی که بدنبال راحتی ان نیستی... چون راحتی ات اینجاس " . دستش رو گذاشت روی دو تا جمجمه ام و فشار داد . گفت : " دنیای زیبای تو دروغی نیس . زیبایی دنیای تو توی سرته . هر کی به این سر ، به این فکر نزدیک شه ، اگه انسان ِ خوبی باشه می بینه ، آدمایی هستن که اونقدر توی این دنیان ... اونقدر روی زمین ان ، تونقدر توی اصوات ِ اطراف و صداهای ماشینا و درگیری های بی اساس ان ، اگرم دستشون نلرزه ، باز به فکر قطع اش می افتن " .
ساعت ِ پنج صبح . خانه ی شاملو . با کله پاچه . " در گلستانه " .
غزال شاملو ، تولدت مبارک . با کله پاچه . با آقای نون . با قهوه و چایی و سیگارت . با شعرهای بی نظیرت . با بی چاک دهنی ِ بی همتات . با دوستی ِ بزرگت . جزو آدمایی هستی که خوشبختی توی جمجمه شونه .
ظرف ها روا می شورم . آقای نون سیگارش را روشن می کند . غزال شاملو ، تنبور می زند . و چه خوب می زند . آقای نون ، حافظ می خواند . و چه خوب می خواند .
من خوابم برد . آقای نون مرا در ماشین گذاشت و آورد خانه .
چایی را آماده کرده .
برم که بعد از اون باید بشینم کار کنم .
امشب خانه ی نریمان دعوتیم با ساز و آواز و حافظ ناظری .

بیا تا گل بر افشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم
اگر غم لشکر انگیزد که خون ِ عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش بر اندازیم

بیست و نه آبان هشتاد و هفت

به یکتایی پیش درآمد تمام دستگاه های موسیقی

خواندمت

به تداوم ِ گوشه ی ماهور - برای من - تکرار می شوی

Artist : Roxana Manooochehri.

بیست و هفت آبان هشتاد و هفت

نمی روی یک قدم به کناره
در خواب من
هر شب می آیی
هنگام صبح
دورتر نرو
تنها می مانم

بیست و پنج آبان هشتاد و هفت

تو به فکر جنگل و آسمون خراش
من به فکر یه اتاق اندازه ی تو واسه خواب
تن من خاک منه ساقه ی گندم تن تو
تن ما تشنه ترین تشنه ی یک قطره ی آب
شهر تو شهر فرنگ ، آدماش ترمه قبا
شهر من ، شهر دعا ، همه گنبداش طلا

تو هم فهمیدی که این پاییز خیلی طولانی تر از پاییز ِ پارسال ِ ؟
تو هم حس می کنی برگ ها خیلی نارنجی ترن ؟
تو هم همینقدر فکر می کنی ؟ تو هم گاهی می گی : " چه درونم تنهاست " ؟
خیلی خسته ام . خیلی . دیگه حال ِ رفتن رو هم ندارم . آقای نون بالای سرم وایستاده و هی می گه ال ، پاشو . باید پاشی . دنیا رو خراب می کنم که بخندی . می گم : " نه ، دل پریشونه . "

پنجشنبه رفتم اکسپو ی عکس . کلی از عکس ها تکراری بود و دیدن ِ دوباره شون باز هم می ارزید.
تنها رفتم . ( بقیه بعدا اومدن ) .
یه سری دکلمه ی اشعار " احمد رضا احمدی " با تار و سه تار یکی از دوستام – که تازه خودشون ضبط کردن - توی گوشم ممتد طنین می انداخت . اونقدر صدای تار داشت تکونم می داد که نا خودآگاه جلوی تصویر های "سعید صادقی " ، - عکاسی که با زندگیش عجیب پیوند خوردم – زمان از دستم در رفت .
"توی گفتن و نگفتن ، از چه روزایی گذشتم " .
از اون سه شنبه ، چند هفته می گذره و باورم نمی شه اینقدر سریع همه چیز اتفاق افتاده و من این جام

مسخره نیست که من هر روز این جا می نویسم و احدی نمی دونه و نمی خونه .

بیست و چاهار آبان هشتاد و هفت

Cafe Antract . The place i used to sit and read during listening to my favorite song . A place that me & Saba used to go whenever we felt down ... The only place that i used to go when my uncle was sick and i had to look after him for nearly 2 months... A place in which i first started a friendship which lasted for only seven months was burnt . Is gone .

All the ppl i know ... Saba , Ghazal (saba) , me , Dr.Nastaran , Vand , Vash , Pooya , H , Sima , and all the other friends of mine ... all the memories are gone .

eL.

بیست و سه آبان هشتاد و هفت

سفرت به سلامت .
نمایشگاه اکسپو ی عکس ایران و نمایشگاه اکسپوی مجسمه .
همه چیز رو بوسیدم و گذاشتم کنار . بوسه ای بس طولانی .
کار سختی نیست

Photo by : Fatemeh Dadkhah

پنجشنبه - الینا .

آیا از انار و نارنگی های کوچولو و لیمو ترش های بزرگ هم زیبا تر هست ؟!
شما باید بیایید و برای ما انار بیاورید تا من انارم را دانه کنم و آبش در چشمانم بپرد و شما بخندید .
شما باید بنشینید و نارنگی بخورید و ملچ ملچ کنید و من شاد باشم .
من باید ساز بزنم و شما مرا تشویق کنید که صدای سازت صاف تر شده .
من باید لباس های رنگی بپوشم و شما باید قربان صدقه ی من بروید . من باید به شما بگویم که سیگار کمتر بکشید و خودم زیرزیرکی بخندم و بیشتر از شما سیگار بکشم .
شما باید مهربان باشید . من باید از شما دعوت کنم که به پیک نیک برویم .
من باید مهربان باشم و شما باید پنجشنبه ها بی خبر به دنبال من بیایید و برایم انار بیاورید تا مرا خوشحال کنید ، طوری که گریه ام بگیرد که چقدر شما دوست داشتنی هستید

شما باید وقتی من زکام شدم مرا به دکتر ببرید و بعد خودتان سرما بخورید و من برایتان سوپ بپزم و دورتان بگردم تا سرم گیج برود .
من باید برای شما سوغاتی بیاورم و شما باید دلتان برای من تنگ شود .
شما باید در سرمای پاییز و زمستان حلیم بخرید و صبح در خانه ی ما ، با هم بخوریم و حرف های قشنگ قشنگ بزنیم .
من باید روزها بگردم و کتاب و موسیقی ای برای شما پیدا کنم که شما ندارید .
شما باید مرا محکم بغل کنید ، تا من داد بزنم : "له شدم بابا ! " و شما باید بخندید و من باید شما را بوسه باران کنم .
شما باید مرا دعوا کنید که چرا چایی ام را تا ته نمی خورم . من باید سرسختانه جواب شما را بدهم .
من باید دلم برای شما تنگ شود و بهانه های صد من یک غاز بگیرم و شما باید از کوره در روید .
من و شما باید شال گردن های یک شکل بیاندازیم .
من و شما باید شیفته ی این باید ها باشیم و از انار و نارنگی هایمان لذت ببریم .

شانزده آبان هشتاد و هفت

چقدر این لحظه غریب است و آشنا .
چاهارشنبه ها معمولا تئاتر می روم . عصر ، در یک کافه ، یا روی سکو های دور تئاتر شهر – جایی که بارها و بارها نشسته ام و نوشته ام – می نشینم تا اجرا شروع شود . در ذهنم همه ی لحظات را مرور می کنم . حرف ها را نمی خواهم بشنوم . تنها لحظات هستند که جلوی چشمانم می رقصند .
ایمان آورده ام . ایمانی عجیب که همه ی زندگی را مانند مگنتی قوی به من می چسباند و مرا سبکتر می کند .
سه ربع دیگر . "کارناوال با لباس خانه " ، کاری از چیستا یثربی . با موسیقی دوست عزیزم سعید کاوه . دوستی که یک سال هر روز با هم به کافه رفتیم و هر روز با هم زندگی رو دوره کردیم . چه روزهایی . چه برفی . این روزها هم گاهی با هم خانه هنرمندان می رویم و درباره ی این موج نو ی کارهای تلفیقی علیزاده و .... گپ می زنیم .
چهل دقیقه . موزیک توی گوشم را بلند می کنم . می خندم .
دوست داشتم الان "شهرقصه " گوش می کردم . هیچ وقت نشد که بشینیم و شهرقصه گوش بدیم . حالیته ؟
چشمانم راه گرفته . مامانی می گه سوغاتی می گیری . چقدر دوست دارم سوغاتی بگیرم .
سی و پنج دقیقه مانده . مازیار این جا چه می کند . سری تکون می دم که بدونه سلام کردم ولی حوصله اش رو ندارم . نکنه بیاد جلو و بخواد حرف زنه؟
نه نه ! دوستش رو دید . رفت .
باز من موندم . چه شیرین .
این پاییز واقعا زیباست . پاییز پارسال این قدر زیبا نبود . درست یادمه . پاییز امسال منو قلقلک می ده .
قبلا هم گفتم . احساساتی شدن کار سختیه و من عجیب کارهای سخت رو ساده انجام می دم .
بیست و پنج دقیقه ی دیگر .
من غرق در افکارمم .
کسی کنارم می نشیند . سیگارش را روشن می کند . چند سوال می پرسد . می شناسمش .
دقایق می گذرد .
کارناوال شروع شده .

پانزده آبان هشتاد و هفت

سفید برای زندگی

و

قدرت لایتناهی من .الف

سیزده آبان هشتاد و هفت

امروز صبح حال خرابی داشتیم

اما خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

الان حال خوبی داریم

دستبند می بافیم

الینا

دوازده آبان هشتاد و هفت

Marc Chagall

My favorite painter.

یازده آبان هشتاد و هفت

این چند شب خواب های عجیبی می بینم .
اتفاق های خوشایند داره پشت سر هم می افته ، که اگه این جا بودی دیوانه می شدی .... شب و روز می شستیم و درباره شون گپ می زدیم .
خونه زمهریره . پاهام یخ زده . اگه بودی می رفتیم توی سالن می شستیم و قهوه ترک می خوردیم و مامی فال می گرفت . الیکا هم کف دستمون رو می دید . کف دست ِ من یه شیار عمیق افتاده !!! این خط رو دوست دارم کلی .
دیشب رفتم تئاتر با خورشید . بلیط بهمون نرسید . چغندر شدیم . اومدیم کافه ، پیش پویا . نمایشگاه "تاها بهبهانی " بود و من آخرسر تونستم خودش رو از نزدیک ببینم . پریشب رفتم شهر کتاب کوچیکه پیش هامون . به پویا گفتم که کنسرته نزدیکه . گفت آره .
این روزا رو خیلی دوست دارم .
به چند تا موزیک ِ قدیمی عجیب دل بستم .
امروز ، مثل همیشه می رم لرد . غزال ، چند وقته نخندیده . اگه بودی با هم می خندوندیمش . هوا گرفته . خیلی هم گرفته .
اگه بودی می گفتم به چی فکر می کنم . یه چند تا فکر ِ خوب دارم که اگه بهت بگم از همون خنده هایی می کنی که گوشه ی چشمت پایین می ره و بی صدا می خندی . عجب تجسمی دارم .
مختار ، یه چند روزیه که رفته و شاید حالا حالا ها برنگرده . عادت کردم .
دلشوره دارم .

ده آبان هشتاد و هفت

روی تخت ِ جدیدم نشسته ام . بیرون پنجره پر از پاییزه .
هوس انار کردم . دوستانم ، آشنا و غریبه همه این جا هستند . آقای نون خوش تیپ است . کودکم را در آغوش گرفته و سعی دارد او را بخنداند . به زحمت ، او را از آغوش آقای نون بیرون می کشم . تکانش می دهم . ساکت می شود . چشمانم می سوزد . کودکم یقه ی بلوزم را پایین می کشد . خجالت نمی کشم . خانوم گاف جلو می آید و می گوید : " می خوای بدیش به من ، بری لباستو بپوشی؟ " . کودکم می گوید : " مامی ، من جیش دارم . "
در دستشویی هستیم . به او کمک کی کنم که روی توالت بنشیند . ناگهان لیز می خورد و به درون سوراخ فرو می رود . فریاد می زنم : " دستمو ول نکن !"
او را از چاه بیرون می کشم . تمام بدنش را کثافت گرفته . در آغوشم استفراغ می کند .
خیس عرق شدم . از خواب می پرم . چه خواب عجیبی .
بر روی تخت جدیدم نشسته ام . بیرون پنجره ، پر از پاییز است .
هوس زیتون پرورده کردم .

نه آبان هشتاد و هفت

یک هفته ایست که آسمان ابریست .
دیروز فریاد برآوردم : " د ِ ! برو کنار حمال ! بذار اون کورسوی آفتاب نورای رنگی بتابونه کف ِ این زمین ِ سرد ! " . هرچی توانستم به ابر ِ کُپل ، بد و بیراه گفتم .
بارید .
از دستم رنجید .
دلش را شکسته بودم شاید . مرا ببخشید . مدتی ست گرفته و غمینم . شادم و غمینم . روزگار نقاشی ست . روزگار نقاب است .
هر روز از بوق سگ تا دین ِ روز سر خودم را در کارگاه گرم می کنم . صبح ِ زود از در ِ خانه بیرون می زنم . سیگارم بین انگشتانم است . نمی دانم چرا تمام نمی شود . گاه حرصم می گیرد ، پک های محکم می زنم ولی انگار خیال ِ تمامی ندارد . مهم نیست .
کلهر می نوازد . چه آرشه ی تمیزی .
علیزاده ، زخمه هایش سوزان است .
شجریان "فریاد" برآورده .
من دچارم . دچار ِ این زندگی ، با تمام بلندی ها و پستی هایش که مرا آنقدر تنگ در آغوشش فشرده که اشکم سرازیر می شود .
هر ظهر به کافه ای نزدیک دانشگاه ی روم و نیمچه غذایی می خورم .
دوباره به کارگاه برمی گردم . کار . کار . کار .
در کارگاه ِ گل ، نقش برجسته هایی می سازم که با تک تک شان حرف زده ام . بوی گل مرا می بخشاید و زیر بینی ام را قلقلک می دهد .
گل در زیر دستانم نرم می شود و شکل می گیرد .
عصر ، هنگام غروب ، نم نم سمت کافه ای دیگر روانه می شوم و قهوه ای می خورم . می نویسم . می خوانم . زندگی نامه ی " کته کل ویتس " و کتاب دیگری به نام " نگاهی به عکس ها " ، بعد می نویسم . تکرار خنده ها . تکرار . می خندم .
پیاده روی ِ طولانی ای دارم تا تاکسی های خانه . در تاکسی موسیقی ام را بلند می کنم و تمام ِ خودم را دوره می کنم .
سازم را کنار گذاشته ام .
دلم شاد است گاهی .
نمایشگاه نقاشی ِ اعضای انجمن نقاشی در فرهنگسرای نیاوران ، نمایشگاه عکس در گالری راه ابریشم ، نمایشگاه پشت نمایشگاه ، تئاتر مهمانسرای دو دنیا ، با موسیقی علیزاده ، تئاتر متابولیک ، تئاتر پشت تئاتر ، عکس پشت عکس ، کتاب پشت کتاب .... باران پشت باران .
بابا شوفاژ ها را روشن کرده . بویش را دوست دارم .