همه را بیازمودم

همه را بیازمودم ، ز تو خوش ترم نیامد
چو فرو شدم به دریا ، چو تو گوهرم نیامد
سر خُنب ها گشادم ، ز هزار خم چشیدم
چو شراب سرکش تو ، به لب و سرم نیامد
چه عجب که در دل من ، گل و یا سمن بخندد
که سمن بری ، لطیفی چو تو در برم نیامد
ز پی اَت مراد خود را دو سه روز ترک کردم
چه مراد ماند زان پس که میسرم نیامد
دو سه روز شاهی ات را چو شدم غلام و چاکر
به جهان نماند شاهی که چو چاکرم نیامد
خردم بگفت بر پر ز مسافران گردون
چه شکسته پا نشستی که مسافرم نیامد
چو پرید سوی بامت ز تنم کبوتر دل
به فغان شدم چو بلبل که کبوترم نیامد
چو پی کبوتر دل به هوا شدم ، چو بازان
چه همای ماند و عنقا که برابرم نیامد
برو ای تن پریشان ! تو و آن دل پشیمان
که ز هر دو تا نرستم ، دل دیگرم نیامد