پای هر نامه هنوز
مینویسم روی ماهت را
از دور میبوسم
اما تو هیچ شباهتی به ماه نداری
از سیب که بگذریم شبیه آخرین عکسی هستی
که از تو دریافت کردهام
زنی نسبتا بالا بلند
با چهل و اندی سال
که میپوشاند هر بامداد
کِرِمِ کمرنگی
خطوط زیر چشمانش را
عکس پنهان کارت بیش از این
نم پس نمیدهد
و رو نمیکند غمی را
که پشت آرایشی ملایم
پنهان کردهای
اما نگاه بیپردهات به من
که سالها مشق چشمان تو را نوشتهام
میگوید در آنسوی دنیا
و دور از دستهای من
رسیدهتر از سیبی شدهای
که حوا
به دست آدم داد.
عباس صفاری
نزدیکتر نیا.
همانجا بایست، پُشت ِ همان پنجره...
شاید همان کوچه دوم، زنگ ِ اول-
نه آوایی، نه سخنی.
دردِ من از سکوتِ امشب ِ پاییز نیست.
صحبت از رودی است که در من خروشی مکرر دارد.
رویایم به فرمانم نیست.
دستهایت را به رنگی تازه میبینم
رنگی که شاید پیشتر ...
رنگی مثل ِ لاژورد.
میان ِ من و این واژههای دوباره نوشته شده
دریغا که هزاران داستان و
صدایی نیست!
صدایی نیست !
الینا- مهر 90
کیستی که من اینگونه به اعتماد
نام خود را
با تو میگویم
نان شادیام را با تو قسمت میکنم
به کنارت مینشینم و
بر زانوی تو اینچنین به خواب میروم
کیستی که من اینگونه به جد
در دیار رویاهای خویش با تو درنگ میکنم!
احمد شاملو
به راستی کدامین باران
در روزهای داغ مرداد
دلگیریهای مرا میشوید؟
الینا - مرداد 90
تو که ماه بلند آسمونی
منم ستاره می شم دورت می گردم
تو که ستاره می شی دورم می گردی
منم ابری می شم روت رو می گیرم
تو که ابری می شی روم رو می گیری
منم بارون می شم تُن تُن می بارم
تو که بارون می شی تن تن می باری
منم سبزه می شم سر در میارم
تو که سبزه می شی سر در میاری
منم گلی می شم پَلوت می شینم
تو که گلی می شی پَلوم می شینی
منم بلبل می شم برات می خونم
