از دور روی ماهت را می‌بوسم

پای هر نامه هنوز

می‌نویسم روی ماهت را

از دور می‌بوسم

اما تو هیچ شباهتی به ماه نداری

از سیب که بگذریم شبیه آخرین عکسی هستی

که از تو دریافت کرده‌ام

زنی نسبتا بالا بلند

با چهل و اندی سال

که می‌پوشاند هر بامداد

کِرِمِ کم‌رنگی

خطوط زیر چشمانش را

عکس پنهان‌ کارت بیش از این

نم پس نمی‌دهد

و رو نمی‌کند غمی را

که پشت آرایشی ملایم

پنهان کرده‌ای

اما نگاه بی‌پرده‌ات به من

که سال‌ها مشق چشمان تو را نوشته‌ام

می‌گوید در آنسوی دنیا

و دور از دست‌های من

رسیده‌تر از سیبی شده‌ای

که حوا

به دست آدم داد.

عباس صفاری