سوته دلان

ما به نوازشی از باد زنده می‌شویم
چه رسد به دست‌های شما


اِل‌. ساعت 12:58 شب

در ستایش آزادی

طراحی از خودم - اواسط تیر 1388

You don't know me

طراحی از خودم
اوایل مُرداد هشتاد و هشت

جنوب

ظهور و چاپ با خودم

This Shirt

This shirt is old and faded
All the color's washed away
I've had it now for more damn years
Than I can count anyway
I wear it beneath my jacket
With the collar turned up high
So old I should replace it
But I'm not about to try

This shirt's got silver buttons
And a place upon the sleeve
Where I used to set my heart up
Right there anyone could see
This shirt is the one I wore to every boring high school dance
Where the boys ignored the girls
And we all pretended to like the band

This shirt was a pillow for my head
On a train through Italy
This shirt was a blanket beneath the love
We made in Argeles
This shirt was lost for three whole days
In a town near Buffalo
'Till I found the locker key
In a downtown Trailways bus depot

This shirt was the one I lent you
And when you gave it back
There was a rip inside the sleeve
Where you rolled your cigarettes
It was the place I put my heart
Now look at where you put a tear
I forgave your thoughtlessness
But not the boy who put it there

This shirt was the place your cat
Decided to give birth to five
And we stayed up all night watching
And we wept when the last one died
This shirt is just an old faded piece of cotton
Shining like the memories
Inside those silver buttons

This shirt is a grand old relic
With a grand old history
I wear it now for Sunday chores
Cleaning house and raking leaves
I wear it beneath my jacket
With the collar turned up high
So old I should replace it
But I'm not about to try

By : Mary Chapin Carpenter
Photo by me

در ستایش نامرئی شدن

طراحی از خودم

در کنار بالشم

بی شک از یه وری روی تخت افتادن و خیره شدن به ستاره های ارزون قیمتی که به سقف اتاق چسبوندم هنرمند نمی شم .

Dear John

محتاجیم به دعا

محتاج دوستی هستیم که حرفمان را گوش دهد
با ما بخندد
با ما بگرید
محتاج دوستی هستیم که ما را در آغوش گیرد و
ببوسد
محتاج دوستی هستیم که با هم باشیم

برای آن که تنها نباشیم
برای آن که نباید این گونه باشد
برای آن که حقمان است

محتاج دوستی هستیم که با ما موزیک گوش دهد
و
هر صبح بدانیم که امروز با دیدنش این حال خراب بهتر می شود

محتاجیم به شما دوست عزیز

بی تو بسر نمی شود

هوای تازه می خوام

در باب گل و گیاه

در باب عیش مدام

در ستایش هم آغوشی ساده

تصویر از آناهیتا در روز تعطیل
اتاق آبی

دسته‌های ساختگی

همانگونه که در دبستان نی‌های نوشابه را به دسته‌های ده تایی و صدتایی تقسیم می‌کردیم الان هم می‌توانیم خنده‌ها و گریه‌هایمان را با انواع و اقسام جداگانه بشماریم‌.

خنده‌هایی که بیشتر پوزخند‌ اند‌. یعنی :‌«‌هه ، واقعا؟‌» . این خنده‌ها مسخره و تلخند‌. خنده‌های سریع و بی‌حسند‌، که مسلما اگر دانشمندی تحقیقی اجمالی در این حیطه انجام دهد مطمئن می‌شود که نه تنها اثر مثبتی ندارد بلکه روی ماهیچه‌های صورت هم اثر منفی می‌گذارد‌. این پوز‌خند‌ها را در تهران فراوان می‌بینم‌. در عروسی‌. در ختم‌. در یک دعوای راننده تاکسی با مسافرش بر سر 50 تومان کرایه‌. در مترو‌، ایستگاه 15 خرداد که پنداری هر کس آمده تا کناریش را هل دهد‌.

خنده‌های دیگر که از آن‌ها با قهقهه یاد می‌کنم‌. می تواند از ته دل باشد یا ساختگی‌. آن دیگر به توانایی شما و مضحک بودن مطلب برمی‌گردد‌. در خیابان انقلاب صدای این خنده‌ها را که گاه به راستی گوش خراش است می‌شنوم‌. از همان پوزخند‌های دسته اول می‌زنم‌.

و اما لبخند‌! که شاید مصداقش دیگر نباشد‌. این خنده در دل بر می‌آید و همان دانشمند عزیز که در حیطه ماهیچه صورت تحقیق می‌کند بعید نیست معتقد باشد که این نوع لبخند نه تنها دل را شاد می‌کند بلکه باعث می‌شود اتفاق‌های دیگر هم بیفتد‌! این لبخند‌ها را می‌توان با گوش دادن به صدای ساز‌، خواندن جمله‌ای خوب (‌که نایاب است‌)‌، حتی دیدن لبخند بر لب کسی که لبخندش برایتان مهم است‌ و یا با دیدن اسمی که به نظرتان زیباترین نام روی زمین است و اینک بر روی موبایلتان که دم به دم می‌لرزد و شما را صدا می‌کند‌ تجربه کرد‌. من این لبخند را در مینیاتورهای کمال الدین بهزاد می‌بینم‌. تجربه‌اش سخت شده‌.

بله . اگر دقت کنید معلم کلاس دوم با دسته‌های نی و مداد ده‌تایی و صد‌تایی خیلی هم بیراه نرفته‌ است‌.

روحش شاد‌.

در ستایش نافراموشی

از خیابان

در کنار تک تک زوایایی که شبکیه به مغز می راند

با نیم اصوات بم که با تک سرفه ای خشک همراه می شود

با سوختگی انگشت اشاره

در کنار صندلی چوبی

با هم تنها یک جمله را فریاد می کنند :

« خطر عبور خاطره »

در ستایش باهار

لواسون - سد - هزار و سیصد و هشتاد و نه

در ستایش زمینی بودن رنگ و فرم

روزهای استراحت و فیلم های اروپایی

در ستایش پرسپکتیو ناهنجار

خانه آناهیتا