اول یا دوم آذر هشتاد و هفت

بهار دلکش رسید و ...
اوایل پاییز است و بهار دلکش شروع شده . (شادم)
دیروز هی بارون می بارید . پشت سر هم . منم که چند هفته ایست که در این خانه تنها به سر می برم . این جا شده محل عشرت و کارگاه دوستان . چه بهتر از این ؟!
چهارشنبه که طبق معمول به تئاتر گذشت و صاد "دوباره" گوشی موبایلش را گم کرد .
پنجشنبه دانشگاه نرفتم . صبح خیلی زود بیدار شدم و قهوه ترک ِ غلیظی درست کردم و شروع کردم به کار . نقش برجسته ی گچ ِ اول تمام شد . آذربایجانی را هم زیباتر کردم ( سازم را هم کوک کردم ) . با خانم میم تماس گرفتم و گفتم پاشو بیا . عکاسی به مدت چند ساعت . پریدم تو ماشین . سمت چاپ خانه . چند ساعتی هم چاپ خانه رو اجاره کردم و شروع کردم به کار . نیشم باز ِ باز بود . عکس ها همه چاپ شد ، بدون ایراد . بدون اشتباه . با نورسنجی ای که از من بعید بود .
چند روزی ست که به "سر ّ عشق" شجریان گیر دادم و پشت سر هم گوش می دهم . برگشتم خانه . توی راه کلی هم خرید کردم . هیچی توی یخچال نبود .
آقای نون با من دعوای کم صدایی راه انداخت که چرا نگفتی بیام دنبالت ؟
در خانه . ساعت ِ هشت شب . توی وان ِ پر از آب داغ . عودی با بوی چای سبز . سیگار و کمی الکل . یک موسیقی بی همتا . ابتدا کاروان ِ بنان . کمی بیشتر الکل . یک نخ ِ دیگر ِ سیگار . بعد " حال که دیوانه شدم " ، " روزنه " ، " پنجه ی دشتی " ، " مطرب مهتاب رو " . سیگار ها و جرعه ها پشت سر هم . بلند می خندم . اشک به چشمانم می آید . الکل هنوز آن طوری که می خواهم اثر نکرده است . " آتشی در نیستان " .
دیگر شراب هم جز تا کنار بستر خوابم نمی برد ....
ساعت دوازده . فیلم می بینم . فیلم ِ " Shine " که اگر ندیدید ، باید ببینید . هر طور که شده پیدایش کن .
آقای نون زنگ می زند . این اواخر زیاد تماس می گیرد . با مادرش زندگی می کند . خانه ی کوچک بسیار زیبایی دارند . مبل راحتی بزرگی دارند با کوسن های رنگی . شومینه ی بزرگی که هنوز چوب در آن می گذارند و در آخر بالکن ِ بی نظیری که راحت ترین جای دنیاست . آقای نون هنرمندی ست که با دیگر هنرمندان تفاوتی اساسی دارد .
می گوید : لباس بپوش می خوام ببرمت یه جای باحال .
می گویم : دمت گرم .
او ماشین شاسی بلند قدیمی ای دارد که همیشه خراب است .
ساعت دو نیم نیمه شب . خانه هنرمندان . قهوه ای درست کرده . لب حوض می نشینیم . می گوید : " بعضی از آدم ها ، مریخم برن ، ناراضی و بد بختن . بعضی از آدما ، دستاشون که می لرزه ، دست شون رو قطع می کنن که نلرزه. بعضی روزا ، بارون ِ اسیدی می باره ولی دلیل اون نیس که بارون نباریده . بعضی از آدما ، بهترین رو دارن و باز نمی دونن و هی دستشونو قطع می کنن . می فهمی چی می گم ؟! "
سوار ماشین شدیم و این بار رفتیم دم خونه ی عمو اصغر . گفت : " خودت می دونی ماجرا از چه قراره . کسی هس که خیلی دوسِت داره . این بارونُ می بینی ؟ این از همون باروناییه که خودت پیش بینی می کردی . حالا ، هر وقت دستت لرزید ، هر وقت دستت یخ کرد ، فکر بریدنش نمی افتی ... تو مال ِ اون برنامه ها نیستی . مال آدمایی که بدنبال راحتی ان نیستی... چون راحتی ات اینجاس " . دستش رو گذاشت روی دو تا جمجمه ام و فشار داد . گفت : " دنیای زیبای تو دروغی نیس . زیبایی دنیای تو توی سرته . هر کی به این سر ، به این فکر نزدیک شه ، اگه انسان ِ خوبی باشه می بینه ، آدمایی هستن که اونقدر توی این دنیان ... اونقدر روی زمین ان ، تونقدر توی اصوات ِ اطراف و صداهای ماشینا و درگیری های بی اساس ان ، اگرم دستشون نلرزه ، باز به فکر قطع اش می افتن " .
ساعت ِ پنج صبح . خانه ی شاملو . با کله پاچه . " در گلستانه " .
غزال شاملو ، تولدت مبارک . با کله پاچه . با آقای نون . با قهوه و چایی و سیگارت . با شعرهای بی نظیرت . با بی چاک دهنی ِ بی همتات . با دوستی ِ بزرگت . جزو آدمایی هستی که خوشبختی توی جمجمه شونه .
ظرف ها روا می شورم . آقای نون سیگارش را روشن می کند . غزال شاملو ، تنبور می زند . و چه خوب می زند . آقای نون ، حافظ می خواند . و چه خوب می خواند .
من خوابم برد . آقای نون مرا در ماشین گذاشت و آورد خانه .
چایی را آماده کرده .
برم که بعد از اون باید بشینم کار کنم .
امشب خانه ی نریمان دعوتیم با ساز و آواز و حافظ ناظری .

بیا تا گل بر افشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم
اگر غم لشکر انگیزد که خون ِ عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش بر اندازیم

بیست و نه آبان هشتاد و هفت

به یکتایی پیش درآمد تمام دستگاه های موسیقی

خواندمت

به تداوم ِ گوشه ی ماهور - برای من - تکرار می شوی

Artist : Roxana Manooochehri.

بیست و هفت آبان هشتاد و هفت

نمی روی یک قدم به کناره
در خواب من
هر شب می آیی
هنگام صبح
دورتر نرو
تنها می مانم

بیست و پنج آبان هشتاد و هفت

تو به فکر جنگل و آسمون خراش
من به فکر یه اتاق اندازه ی تو واسه خواب
تن من خاک منه ساقه ی گندم تن تو
تن ما تشنه ترین تشنه ی یک قطره ی آب
شهر تو شهر فرنگ ، آدماش ترمه قبا
شهر من ، شهر دعا ، همه گنبداش طلا

تو هم فهمیدی که این پاییز خیلی طولانی تر از پاییز ِ پارسال ِ ؟
تو هم حس می کنی برگ ها خیلی نارنجی ترن ؟
تو هم همینقدر فکر می کنی ؟ تو هم گاهی می گی : " چه درونم تنهاست " ؟
خیلی خسته ام . خیلی . دیگه حال ِ رفتن رو هم ندارم . آقای نون بالای سرم وایستاده و هی می گه ال ، پاشو . باید پاشی . دنیا رو خراب می کنم که بخندی . می گم : " نه ، دل پریشونه . "

پنجشنبه رفتم اکسپو ی عکس . کلی از عکس ها تکراری بود و دیدن ِ دوباره شون باز هم می ارزید.
تنها رفتم . ( بقیه بعدا اومدن ) .
یه سری دکلمه ی اشعار " احمد رضا احمدی " با تار و سه تار یکی از دوستام – که تازه خودشون ضبط کردن - توی گوشم ممتد طنین می انداخت . اونقدر صدای تار داشت تکونم می داد که نا خودآگاه جلوی تصویر های "سعید صادقی " ، - عکاسی که با زندگیش عجیب پیوند خوردم – زمان از دستم در رفت .
"توی گفتن و نگفتن ، از چه روزایی گذشتم " .
از اون سه شنبه ، چند هفته می گذره و باورم نمی شه اینقدر سریع همه چیز اتفاق افتاده و من این جام

مسخره نیست که من هر روز این جا می نویسم و احدی نمی دونه و نمی خونه .

بیست و چاهار آبان هشتاد و هفت

Cafe Antract . The place i used to sit and read during listening to my favorite song . A place that me & Saba used to go whenever we felt down ... The only place that i used to go when my uncle was sick and i had to look after him for nearly 2 months... A place in which i first started a friendship which lasted for only seven months was burnt . Is gone .

All the ppl i know ... Saba , Ghazal (saba) , me , Dr.Nastaran , Vand , Vash , Pooya , H , Sima , and all the other friends of mine ... all the memories are gone .

eL.

بیست و سه آبان هشتاد و هفت

سفرت به سلامت .
نمایشگاه اکسپو ی عکس ایران و نمایشگاه اکسپوی مجسمه .
همه چیز رو بوسیدم و گذاشتم کنار . بوسه ای بس طولانی .
کار سختی نیست

Photo by : Fatemeh Dadkhah

پنجشنبه - الینا .

آیا از انار و نارنگی های کوچولو و لیمو ترش های بزرگ هم زیبا تر هست ؟!
شما باید بیایید و برای ما انار بیاورید تا من انارم را دانه کنم و آبش در چشمانم بپرد و شما بخندید .
شما باید بنشینید و نارنگی بخورید و ملچ ملچ کنید و من شاد باشم .
من باید ساز بزنم و شما مرا تشویق کنید که صدای سازت صاف تر شده .
من باید لباس های رنگی بپوشم و شما باید قربان صدقه ی من بروید . من باید به شما بگویم که سیگار کمتر بکشید و خودم زیرزیرکی بخندم و بیشتر از شما سیگار بکشم .
شما باید مهربان باشید . من باید از شما دعوت کنم که به پیک نیک برویم .
من باید مهربان باشم و شما باید پنجشنبه ها بی خبر به دنبال من بیایید و برایم انار بیاورید تا مرا خوشحال کنید ، طوری که گریه ام بگیرد که چقدر شما دوست داشتنی هستید

شما باید وقتی من زکام شدم مرا به دکتر ببرید و بعد خودتان سرما بخورید و من برایتان سوپ بپزم و دورتان بگردم تا سرم گیج برود .
من باید برای شما سوغاتی بیاورم و شما باید دلتان برای من تنگ شود .
شما باید در سرمای پاییز و زمستان حلیم بخرید و صبح در خانه ی ما ، با هم بخوریم و حرف های قشنگ قشنگ بزنیم .
من باید روزها بگردم و کتاب و موسیقی ای برای شما پیدا کنم که شما ندارید .
شما باید مرا محکم بغل کنید ، تا من داد بزنم : "له شدم بابا ! " و شما باید بخندید و من باید شما را بوسه باران کنم .
شما باید مرا دعوا کنید که چرا چایی ام را تا ته نمی خورم . من باید سرسختانه جواب شما را بدهم .
من باید دلم برای شما تنگ شود و بهانه های صد من یک غاز بگیرم و شما باید از کوره در روید .
من و شما باید شال گردن های یک شکل بیاندازیم .
من و شما باید شیفته ی این باید ها باشیم و از انار و نارنگی هایمان لذت ببریم .

شانزده آبان هشتاد و هفت

چقدر این لحظه غریب است و آشنا .
چاهارشنبه ها معمولا تئاتر می روم . عصر ، در یک کافه ، یا روی سکو های دور تئاتر شهر – جایی که بارها و بارها نشسته ام و نوشته ام – می نشینم تا اجرا شروع شود . در ذهنم همه ی لحظات را مرور می کنم . حرف ها را نمی خواهم بشنوم . تنها لحظات هستند که جلوی چشمانم می رقصند .
ایمان آورده ام . ایمانی عجیب که همه ی زندگی را مانند مگنتی قوی به من می چسباند و مرا سبکتر می کند .
سه ربع دیگر . "کارناوال با لباس خانه " ، کاری از چیستا یثربی . با موسیقی دوست عزیزم سعید کاوه . دوستی که یک سال هر روز با هم به کافه رفتیم و هر روز با هم زندگی رو دوره کردیم . چه روزهایی . چه برفی . این روزها هم گاهی با هم خانه هنرمندان می رویم و درباره ی این موج نو ی کارهای تلفیقی علیزاده و .... گپ می زنیم .
چهل دقیقه . موزیک توی گوشم را بلند می کنم . می خندم .
دوست داشتم الان "شهرقصه " گوش می کردم . هیچ وقت نشد که بشینیم و شهرقصه گوش بدیم . حالیته ؟
چشمانم راه گرفته . مامانی می گه سوغاتی می گیری . چقدر دوست دارم سوغاتی بگیرم .
سی و پنج دقیقه مانده . مازیار این جا چه می کند . سری تکون می دم که بدونه سلام کردم ولی حوصله اش رو ندارم . نکنه بیاد جلو و بخواد حرف زنه؟
نه نه ! دوستش رو دید . رفت .
باز من موندم . چه شیرین .
این پاییز واقعا زیباست . پاییز پارسال این قدر زیبا نبود . درست یادمه . پاییز امسال منو قلقلک می ده .
قبلا هم گفتم . احساساتی شدن کار سختیه و من عجیب کارهای سخت رو ساده انجام می دم .
بیست و پنج دقیقه ی دیگر .
من غرق در افکارمم .
کسی کنارم می نشیند . سیگارش را روشن می کند . چند سوال می پرسد . می شناسمش .
دقایق می گذرد .
کارناوال شروع شده .

پانزده آبان هشتاد و هفت

سفید برای زندگی

و

قدرت لایتناهی من .الف

سیزده آبان هشتاد و هفت

امروز صبح حال خرابی داشتیم

اما خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

الان حال خوبی داریم

دستبند می بافیم

الینا

دوازده آبان هشتاد و هفت

Marc Chagall

My favorite painter.

یازده آبان هشتاد و هفت

این چند شب خواب های عجیبی می بینم .
اتفاق های خوشایند داره پشت سر هم می افته ، که اگه این جا بودی دیوانه می شدی .... شب و روز می شستیم و درباره شون گپ می زدیم .
خونه زمهریره . پاهام یخ زده . اگه بودی می رفتیم توی سالن می شستیم و قهوه ترک می خوردیم و مامی فال می گرفت . الیکا هم کف دستمون رو می دید . کف دست ِ من یه شیار عمیق افتاده !!! این خط رو دوست دارم کلی .
دیشب رفتم تئاتر با خورشید . بلیط بهمون نرسید . چغندر شدیم . اومدیم کافه ، پیش پویا . نمایشگاه "تاها بهبهانی " بود و من آخرسر تونستم خودش رو از نزدیک ببینم . پریشب رفتم شهر کتاب کوچیکه پیش هامون . به پویا گفتم که کنسرته نزدیکه . گفت آره .
این روزا رو خیلی دوست دارم .
به چند تا موزیک ِ قدیمی عجیب دل بستم .
امروز ، مثل همیشه می رم لرد . غزال ، چند وقته نخندیده . اگه بودی با هم می خندوندیمش . هوا گرفته . خیلی هم گرفته .
اگه بودی می گفتم به چی فکر می کنم . یه چند تا فکر ِ خوب دارم که اگه بهت بگم از همون خنده هایی می کنی که گوشه ی چشمت پایین می ره و بی صدا می خندی . عجب تجسمی دارم .
مختار ، یه چند روزیه که رفته و شاید حالا حالا ها برنگرده . عادت کردم .
دلشوره دارم .

ده آبان هشتاد و هفت

روی تخت ِ جدیدم نشسته ام . بیرون پنجره پر از پاییزه .
هوس انار کردم . دوستانم ، آشنا و غریبه همه این جا هستند . آقای نون خوش تیپ است . کودکم را در آغوش گرفته و سعی دارد او را بخنداند . به زحمت ، او را از آغوش آقای نون بیرون می کشم . تکانش می دهم . ساکت می شود . چشمانم می سوزد . کودکم یقه ی بلوزم را پایین می کشد . خجالت نمی کشم . خانوم گاف جلو می آید و می گوید : " می خوای بدیش به من ، بری لباستو بپوشی؟ " . کودکم می گوید : " مامی ، من جیش دارم . "
در دستشویی هستیم . به او کمک کی کنم که روی توالت بنشیند . ناگهان لیز می خورد و به درون سوراخ فرو می رود . فریاد می زنم : " دستمو ول نکن !"
او را از چاه بیرون می کشم . تمام بدنش را کثافت گرفته . در آغوشم استفراغ می کند .
خیس عرق شدم . از خواب می پرم . چه خواب عجیبی .
بر روی تخت جدیدم نشسته ام . بیرون پنجره ، پر از پاییز است .
هوس زیتون پرورده کردم .

نه آبان هشتاد و هفت

یک هفته ایست که آسمان ابریست .
دیروز فریاد برآوردم : " د ِ ! برو کنار حمال ! بذار اون کورسوی آفتاب نورای رنگی بتابونه کف ِ این زمین ِ سرد ! " . هرچی توانستم به ابر ِ کُپل ، بد و بیراه گفتم .
بارید .
از دستم رنجید .
دلش را شکسته بودم شاید . مرا ببخشید . مدتی ست گرفته و غمینم . شادم و غمینم . روزگار نقاشی ست . روزگار نقاب است .
هر روز از بوق سگ تا دین ِ روز سر خودم را در کارگاه گرم می کنم . صبح ِ زود از در ِ خانه بیرون می زنم . سیگارم بین انگشتانم است . نمی دانم چرا تمام نمی شود . گاه حرصم می گیرد ، پک های محکم می زنم ولی انگار خیال ِ تمامی ندارد . مهم نیست .
کلهر می نوازد . چه آرشه ی تمیزی .
علیزاده ، زخمه هایش سوزان است .
شجریان "فریاد" برآورده .
من دچارم . دچار ِ این زندگی ، با تمام بلندی ها و پستی هایش که مرا آنقدر تنگ در آغوشش فشرده که اشکم سرازیر می شود .
هر ظهر به کافه ای نزدیک دانشگاه ی روم و نیمچه غذایی می خورم .
دوباره به کارگاه برمی گردم . کار . کار . کار .
در کارگاه ِ گل ، نقش برجسته هایی می سازم که با تک تک شان حرف زده ام . بوی گل مرا می بخشاید و زیر بینی ام را قلقلک می دهد .
گل در زیر دستانم نرم می شود و شکل می گیرد .
عصر ، هنگام غروب ، نم نم سمت کافه ای دیگر روانه می شوم و قهوه ای می خورم . می نویسم . می خوانم . زندگی نامه ی " کته کل ویتس " و کتاب دیگری به نام " نگاهی به عکس ها " ، بعد می نویسم . تکرار خنده ها . تکرار . می خندم .
پیاده روی ِ طولانی ای دارم تا تاکسی های خانه . در تاکسی موسیقی ام را بلند می کنم و تمام ِ خودم را دوره می کنم .
سازم را کنار گذاشته ام .
دلم شاد است گاهی .
نمایشگاه نقاشی ِ اعضای انجمن نقاشی در فرهنگسرای نیاوران ، نمایشگاه عکس در گالری راه ابریشم ، نمایشگاه پشت نمایشگاه ، تئاتر مهمانسرای دو دنیا ، با موسیقی علیزاده ، تئاتر متابولیک ، تئاتر پشت تئاتر ، عکس پشت عکس ، کتاب پشت کتاب .... باران پشت باران .
بابا شوفاژ ها را روشن کرده . بویش را دوست دارم .

هشت آبان هشتاد و هفت

در ارکستر .
ای ساز ها !
ای تار ها !
ای سنتور ها!
ای ویولن ها ...
ضرب ها !
آرام ..
آهسته تر بنوازید .
سه تاری دارد می نوازد در گوشه ای .
سه تاری برای دلی .

هفت آبان هشتاد و هفت

آیا انسان ها به صرف تجربه ، با هم اند ؟
یا تجربه ، توجیهی ست برای من ؟
آیا انسان ها فراموشکارند ؟
یا من حافظه ای قوی دارم .
آیا انسان ها .....

آیا انسان ها دل دارند ؟
قلب چطور؟
جگر چه ؟
دلشان تنگ نمی شود؟
قلبشان نمی شکند؟
جگرشان نمی سوزد؟

شش آبان هشتاد و هفت

ملا چقدر بلند حرف می زند .
سرم مثل کوه است .
چشمانم تیر می کشد . باز این سردرد به سراغ من آمده . با لچکی ، چشمانم را می بندم .
کورمال کورمال ، دست بر کف روی میز می کشم . سیگارم را یافتم .
قلمم کجاست؟
طراحی کنم بهتر است .
طراحی می کنم با چشمانی بسته .

پنج یا چاهار آبان هشتاد و هفت

آینه کدر شد

صورت من کو؟

من با این صورت

عاشق شدم

امتحان دادم

قبول شدم

ساز شنیدم

دشنام دادم

دشنام شنیدم

گرسنه شدم

باران خوردم

سیر شدم

رنگ شناختم

رنگ باختم

سفید شدم

خوابیدم

بیدار شدم

مادرم را صدا کردم

تو را صدا کردم

جواب دادم

خواب رفتم

عینک زدم

سفر رفتم

غم داشتم

ماندم

آمدم..."

احمدرضا احمدی

صاد

دوم آبان هشتاد و هفت

هوای امروز به نوعی من رو کباب می کنه .

همه چیز رو فراموش کردم . همه چیز رو .

شاد شادم . مگه می شه شاد نبود وقتی همه چیزایی رو که می خواستم دارم ... بیشترش هم تو راهه تازه.

شهریور ِ چرکی بود . ( شهریور ها اصولا چرک ان )

پاییز برای من معجزه اس . مخصوصا با اتفاق های این دو هفته

روزها ، بعد از مدت ها با لبخند بیدار می شم .

هفته ی پیش با صاد و کاویان ، سه تایی رفتیم کنسرت ِ شجریان . شبی رو هم رفتیم که پول بلیط ش واسه ی خانه موسیقی بود . کاویان بهم قول داده بود که من رو می بره یه بار کنسرت ِ شجریان و واقعا هم به قولش عمل کرد . از آدم هایی که مرد ِ حرف نیستن خوشم میاد . آدم ِ عمل . فس فس می کنه ولی چرت و پرت نمی بافه . خوش رو می شناسه و از کمبوداش خجالت نمی کشه .استاد شجریان ، دو تا ساز جدید رو در اجراش به همه معرفی کرد : بم ساز و صراحی . صراحی ، شکل تغییر یافته ی کمانچه ی خودمون بود که در طول کنسرت تمام مدت حضور داشت . ولی "بم ساز" ، که تنها تک نوازی ِ کوتاهی داشت ، سازی بود شبه سنتور با قابلیت صدایی ِ بم تر .

جای خورشید رو کلی خالی کردم . استاد درخشانی دوست پدر خورشید هستش و خورشید شاگرد ِ استاد است . مطمئنم که رفته کنسرت رو .

عکاسی شروع شده .

قلبم اونقدر تند تند می زنه که وقتی عاشق بودم .

دیروز اولین فیلمم رو ظهور کردم . دوست داشتم به همه اس ام اس بزنم که " من اولین فیلمم رو ظهور کردم " !!!! و عالی بود . فیلم سرش رفته بود تو و من مجبور شدم به عنوان ِ یک ناشی کامل یک ساعتی تو تاریک خونه به همه جای فیلم و در و دیوار ِ تاریک خونه دست بکشم . عکس های بانجو ی علی و ماندولین ش ظهور شد . دوباره شدم همون الینای دو سال پیش ، دوربین از دستم نمی افته .

کارها و طرح های خارق العاده ای با صاد زدیم که استادهامون کف کردن . من و صاد هر دو با هم خوشحال بودیم . با هم ناراحت شدیم و الان دوباره با هم شادیم . خودمون هم از این هماهنگی متعجبیم
این ساعت - گل ها رو آب می دم . بعد از این بنایی ِ خرفت ، آلبوم ِ مجنون - وصیت رو گوش می دم . حالا باید روی این کاناپه ولو شم و بلند بلند حرف بزنم . یک کتاب عالی هم دارم می خونم
زندگی ناقص نیست.

یه اتفاق خوب داره می افته که به زودی می نویسم .

خوش ِ خوشم .

الینا