پوچ

صوتی عظیم در پس قدم های توست .

گوش حقارت را عشق های دروغین کر می کند .

من اما

لحظه ای پیش از تمامت قدم هایت سکوت را دیده بودم

در آن ریا از تشنگی خون می مکید .

چهارشنبه

فراز و نشیب تنم را
تن تو هموار می کند .
لبانم گرم بوسه های بی پایانت است
پاییزم را بنواز
تا در آغوشت آرامشی نهم .

گوش کن

هم اکنون که راز بلند انزوا را دریافتی

وعده هایت را از سر بگیر

حضور تنت را مکرر کن

بگذار بوسه ای را حرام لبت کنم

تا قبل از طلوع آبان !

NO WAR

Make love

Not war!

شماره یازده

بخوان

بخوان !
بخوان به نام آن عجوزه ی پیر که تو را از رحم خونینش پس انداخت .
بخوان به نام آن شیادی که بر پشت تو آیه یاس کوباند .
- و تو گریستی !
بزن !
بزن زخمه ای که سکوتم را در پیچ گلویم ابدی کند .
بزن ساز .
بخوان !
- من کر متولد شده ام !

شبی با مختار

خیلی مست می باشم .

چهارگاه را در ماهور تپانده ام .

علی نقی وزیری در گور می لرزد .

مختار هم این جا می باشد. دستش خون می آید ... با دامن من پاک می کند .

دامنم را لکه دار کرده است .... داد می زنم : دامن عفتم از دست رفت .

مختار سوزن لحاف دوزی به دست گرفته و زمین و زمان را بر هم می دوزد .

خروس همسایه ابراهیم گلستان را فریاد می زند .

مختار آتش روشن می کند .

- دردم را می داند .

می گوید : حالا تعریف کن !

قانون

لوحه ی حمورابی

شراب

حافظ مختار

هزار جهد بکردم که یار من باشی

مراد بخش دل بیقرار من باشی

چراغ دیده ی شب زنده دار من گردی

انیس خاطر امیدوار من باشی

چو خسروان ملاحت به بندگان نازند

تو در میان خداوندگار من باشی

از آن عقیق که خون دلم ز عشوه ی او

اگر کنم گله غمگسار من باشی

سه بوسه کز دو لبت کرده ی وظیفه ی من

اگر ادا نکنی قرض دار من باشی

من این مراد ببینم به خود که شبی

به جای اشک روان در کنار من باشی

معاشقه

سفید میلی ساده بود به معاشقه ؛ به آمیزش دو تن ٬ به فرسایش غرور و حسادت ؛ درازایی بود به سمت فراموشی سنگ و درک هستی ابر٬ تمایلی برای دوری از لحظاتی که بیم برف و باران مرا اسیر سقف سیمانی می کرد . تلالوی اسطوره ای عشق ورزی در شعله ی آتش !
قرمز ٬ این یگانه رنگ سرکش همیشه میلی عجیب برای رهایی را در من زنده می کند . دریغا که رام نا شدنی ولی دوست داشتنی ست ! آتش بوی گناه را در خود می سوزاند و شرم را زیر خاکسترمی کند . گرمایش سخن گفت ... شهادت داد از سفر انگشتان بر فراز و نشیب آن پیکر تراشیده ٬ از لبان ملتهبی که بخار نزدیکی را برای ابدیت خود می بلعید . حکایت می کرد از چشمان نیم بازی که شهوت را به سایه روشن شب می داد و در گرمابه ی بستر مدفون می ساخت . راز موهای آشفته وآن نیاز بی پایان را تنها شعله های سرخ می داند و آن کنده چوب های نیم سوخته .

باران قطع شده ؛ آتش اما بر پاست .
دستهایم بوی سرگیجه می داد .

منشور

سیزده بوسه

دوازدهمین بوسه –
نگاهم نمی کند .
- به جهنم -
من که می بینمش ؛ من که می بوسمش ؛
من که ...

شمع

شب تار

زمانی تار ،
راز جاودانگی ام را با شب زمزمه می کردم ،
صبحدم به من حسادت می کرد .
من خواب را درون بسترم مهمان کردم . –
سال هاست با بازوان لاغر و سینه های کوچک هم بستر شبم !
این یگانه معشوقه ی من
اینک مرا به رقیب خود سپرده است ...

حکم

سرانجام جادوی شب بر چشمان من نیز راه پیدا کرد و من گریستم .
چه مدت را در حسرت اشک گذراندم؟ حسابش را نیز از دست داده ام ! شب ها با ترس و سکوت در راهرو های پیچ در پیچ و تاریک را می روم و گاه فریادی مرا به تو در تو یی دگر می کشاند ... دستی در گوشه ی این تاریکی همیشه مرا به آرامش می خواند . انگشتانی که هر بار حسرت لمسشان را با فریاد به روشنایی روز می سپارم .
و اعتراف من در دادگاهی بی شاهد ، با تساوی قاضی و متهم و شاکی ... گریه مجازات من بود ، در دادگاهی که من به عنوان متهم به اعتراف نشستم و هیچ شاهدی مرا هنگام مجازات ندید .

وقتی نیچه گریست

رویای عشقی در سر دارم که در آن اشتیاقی دو جانبه برای جستجوی حقیقتی برتر میان دو تن پدید آید .
شاید نباید آن را عشق نامید .
نام حقیقی آن دوستی است .

* وقتی نیچه گریست – صفحه ی 359

شور

الینا دل تنگ بود . گریه اش هم گرفته بود ولی تو تاکسی که نمی شد گریه کرد .
هنوز اشک ها رو دارم ، نفروختمشون به راننده . می خواستم ارزون بفروشم به صاحبش که اونم گم شد . پیداش نکردم . الان دوباره شب سیاه اومده با معجزه ی همیشگی اش .
وای اگه بارون بیاد ... دوباره همه چی یادم میاد .

ملودی

من در هیچ تاریکی شب ، بدنبال مردهایی که گشاد گشاد راه می رفتند و مست وار دست بر دیوار می کشیدند، نبودم .
دختری بودم که از پشت شیشه ای باران خورده ، حقارت دختران را نظاره می کرد و سرود پیروزی می خواند .
جرم من ، دیدن رویای آمیزش نور و تاریکی بود .

بگذار پس از آن دفتر کس نداند آن شب چه بر من گذشت .

sol

آیا باز لبان تلخ لیوان الکلی ات را بوسه خواهم دا د ؟
- می اندیشم -
استاد فریاد می زند : ماهور سل !
من اما ،
هوای دیلمان دارم