قصه ی درخت

زمانی ست که دلم از مرور خاطرات بارانی ٬ پر از سبزه و گل می شود .
این نگاه ابری ٬ این خاطرات بارانی ٬ کویر خشک دلم را آب می دهد و با من بلند بلند فکر می کند .
کم کمک سبزه ها و گل ها ی رنگارنگی در دلم می روید و من می نویسم .
من می نویسم از موسم دلگیری که دلم راز تنهایی خود را با ابر های پنبه ای می گفت .
انعکاس صدایش را بوته های خار به این سو و آن سو می بردند و
گاه نیز فراموش می کردم ......
آبی نبود .
آسمان مرده بود .
زمین سکوت کرده بود .
خدا خواب بود .
و من
بغض فرو خورده ی خود را با صدای او ٬ بیرون راندم .
چشمه ی پنهان زیر چشمم جوشید و این کویر خشک را تر کرد .
سبزه ی مهر تو می ترسید سر از خاک برون آورد ....
یادت هست؟
و من باز گریستم...تو همچنان می ترسیدی.
درختی رویید. برگ هایش همه تازه بود . بوی دستانت را می داد ٬
نسیم که از میان برگ هایش چرخ زنان به دنبال راه گریز بود ٬ صدای
تو را برایم زنده می کرد....
این درخت حاصل عشق تو بود.
تک تیغ های تنه ی تنومند درخت عشق ما ٬ دست های مرا نمی آزرد و
من هر روز از قصه ی پر سکوت عشقمان برای درختمان می گفتم .....
پاییز شده است ٬ اما
جویبار ها جاریست .
آسمان نفس می کشد .
برگ ها سبزند .
زمین بلند بلند می خواند .
خدا بیدار شده است

عکس : ایمان اردکانیان.