شهریار قنبری

منم اين خسته دلِ درمانده

به تو بيگانه پناه آورده

منم آن از همه دنيا رانده

در رهت هستي خود گم كرده

از ته كوچه مرا ميبيني

ميشناسيمو در ميبندي

شايد اي با غم من بيگانه

بر من از پنجره‏اي ميخندي

با تو حرفي دارم

خسته‏ام، بيمارم

جز تو اي دور از من

از همه بيزارم

جز تو اي دور از من

از همه بيزارم

گريه كن، گريه نه بر من خنده

ياد من باش و دل غمگينم

پاكيم ديدي و رنجم دادي

من به چشم خودم اين ميبينم

خوبه ديروزيه من در گم شد

كه بگويم ز تو هم دل كندم

خسته از اين همه دلتنگيها

بر تو و عشق و وفا ميخندم

با تو حرفي دارم

خسته‏ام، بيمارم

زير لب ميگويم

از تو هم بيزارم

زير لب ميگويم

از تو هم بيزارم