هفت روز زندگی

یکشنبه بوی ساز می داد . دوشنبه طعم قهوه . سه شنبه دستان متعفن تنهایی مرا بیدار می کرد . چهارشنبه شب به یاد خانه ی سبز می خوابیدم . پنجشنبه بی حوصله ساز می زدم . جمعه فقط حرف بود . شنبه اول هفته است. برای من شنبه همان شمبه ست .
من در هفت روز هفته به دنبال چوپان خود می گردم . گاه با رنگ ها ی دامن آن دختر بچه چشمانم را تنگ می کنم . برای خودم می گریم . برای دیگران می خندم .
زندگی بی معنا ترین کلمه برای من است .