من بنده ی آن دمم که ساقی گوید

یک جام دگر بگیر و من نتوانم

ثمر

Fun day at Hemmatis' .

اکتبر این جاست

ترانه ای باید ٬ باشد که مرا جایی دگر بکشاند .
بگو دل ٬
بگو سوز ٬
بگو ساز٬
بسوزان ....
بر آن ساز٬
بر آن سوز٬
بر آن دل !
انعکاس دردم را در حباب های لیوان آب دیشب می بینم . درازای این اتاق طویل ٬ جدال مضحک پرستارها را برایم ضجه می زند .
با تنهاییم حرف می زنم . چه خوب گوش می کند .


شب ٬ همیشه معجزه کرده برای من . اگه خدایی باشه ٬ حتما اول روز رو آفریده بعد گندکاریاشو اومده تو شب جبران کرده واسه همین شب زیباییه مطلقه . یه جا خوندم : شب تنهاست چون من و تو
و این زیباست * .
الان هم شبه . منم این جا تنهام . خدا رو چه دیدی؟ لابد اینم زیباست دیگه ...
باد های اول پاییز می خوان بیان تو اتاق . پنجره جان بذار بیان ٬ بذار بیان تو ...
من که برم بیرون قول می دم اون دکتره که بلوز بلند سفید پوشیده رو سر جاش بشونم تا این جوری منو اسیر نکنه . تا اون موقع این فصل گشنگی هم تموم شده٬ یه راست می رم هتل البرز و املت می خورم ! بعدش هم اون دامن سبزتیرهه و جوراب آبی ها رو می پوشم میرم پیش هامون ببینم کتابامو آورده یا نه ! شاملو رو که گم کردم .... چند وقته ندیدمش ؟! بعد هم می رم همون رستورانه که همیشه می خواستم برم . گارسونه منتظره ...اون دفعه می گفت : دیگه نمیاین این جا ؟! غذاها بد شدن یا شما کم لطفی می کنین ؟
- پوفففف ! من و لطف ؟! هه هه هه ...برو بابا ! بگو من و .... .
حالا دیگه نه دوست و رفیق ٬ نه کاغذ و کتاب .... نه عکس و فیلم ٬ نه مختار و دورو بریاش٬ نه خواب و بیداری و کابوس٬ نه سردرد ....هیچ کس حتی فکرشم نمی کنه !
حالاست که می شینم یه نفس راحت می کشم .

دقیقه ی بیست و سوم . – نوشته ای در بیمارستان –
پ . ن . فیلم music and lyrics رو باید دوباره ببینم .
* یارتا یاران – خسروانی

زمزمه

No comment!

ترانه ام

امروز فهمیدم چقدر تنهام !

راز جنگل

در شهر ستم ها می رفت

من خبر داشتم

در جنگل اما

زیبایی ٬ شلاق تن تنهایم بود .

ناباورانه بدنبال پاییزم

و جنگل شاید....

نیست شد

کجایی ؟

کجایی ای آزادی مطلق ؟

با تو ام ای خدایی که مرا قطره قطره از عشق آفریدی

و تنفر به خوردم دادی....

و تو

با توام

چه گریان نشسته ای؟

من اینجا چشم انتظارم

برگرد با خدایت .

-تقدیم به کسی که دیگر نمی بینیمش -

لبخند

این هم یه روز دیگه بود ....

پائیز شده...می دونم که این پائیز بهترین پائیزیه که تا حالا داشتم!

روز عکاسی

موزه رضا عباسی

No coment

غذای ایرانی

I know I can cook!:D

نا کجا آباد

پیش بینی ها مون همه درست ازآب دراومد . من خونه ام رو عوض کردم . لباس هام رو ریختم دور – چند هفته لخت بودم – کتابا رو خوندم . به کسایی که باید ٬ زنگ زدم . به بقیه شون سر زدم . نون تافتون خوردم و خامه و عسل . ناهارا توی این فصل گشنگی سیر سیر بودم . چند روز هم خونه بر نگشتم ٬ خدا هم منو پیدا نکرد ٬ می دیدم چه جوری همه رو مامور کرده که پیدام کنن ولی ... نتونست .
در این یک بی خبری کوتاه در ناکجا آباد غربی استفاده ی هرگونه کافئین قابل شرب جایز بود ٬ ما هم از امکانات استفاده کردیم و تنگ تنگ ٬ لیوان لیوان ٬ فنجون فنجون قهوه و نسکافه و چایی تلخ و ترش روونه ی گلوگاهمان کردیم . آب بازی کردم و کلی شعر های احمقانه خوندم . پیش مختار که می رسیدم ٬ گریه می کردم . اما یه شب با مختار تا صبح نامه ها رو خوندیم و خندیدیم . دفتر ها رو خوندیم و حرف زدیم . کاغذا رو خوندیم و هیچ نگفتیم . خیلی خوابیدم . خیلی بیدار موندم . خیلی تنها بودم . در ستایش اون شب های روشن نمی خواستم از پریشونیها بگم . اجبار بود . من اما بازیگر خوبی بودم ٬ ساده به انتظار گنداب روز می شینم تا صورت کریه اش رو توی نور ببینم .
حالا ...
قیافه ام هم کلی عوض شده ٬ ملا مصدق هم من رو نمی شناسه ولی خودم خیلی خوب خودمو می شناسم دیگه .
غروب دلمرده ی تهران را به شوق پاییز می رقصانم ٬ می بینی ؟
آرام هم این جاس . می گه صدایت خشونت فاتحان را دارد !
در کنار من ٬ اینک شب شده . خوابی . می دانم .

*این نوشته رو تقدیم صبحی می کنم که شب اش چندین سال ادامه داشت .

شماره دوازده

مورچه هایی که به سردابه ی وجدان من می روند

سرود مرگ می خوانند

باران گدایی می کنند

من اما پیشترک ثروتم را به آب روان داده بودم .

الینا

شب

و شب تنهاست

چون من و تو

و این زیباست.

ترشی لیته و گلپر

پنج جور غذا و خورشت با تمام مخلفات کنارش . از نون داغ و ترشی سیر گرفته تا کره و ماست موسیر – از ماهی گرفته و نارنج تا کباب و برنج .
فکرم که مشغوله می پزم . خوب هم می پزم . بوی غذا همه جا رو بر داشته . رنگ زعفرون روی برنج تو هیچ مداد رنگی ای نیست . با خودم تند و تند حرف می زنم و ترشی لیته می ریزم تو کاسه ی سفالی . چند هفته ای می شه که جمع و جور کردم اومدم این جا ؛ دور از همه چیز – پیش مختار .
مختار می گه حیف که تارم دلم رو برده وگرنه دوباره از اول عاشق می شدم .

چقدر چشام می سوزه ٬ خدا کنه از پیازها باشه .

نیست بود

تو راز داری ؛
تو راز آن شب سیه دانی
بلند حقارت افکار من خوانی .
صبحدم اما
تنها نمانی
خوابی
می بوسمت
نمی دانی !

Nah!:D

http://blog.360.yahoo.com/blog-R.ZGDhE0d694fP7lLpuUhA--?cq=1&p=621

جایلی

تب کشدار

ناعادلانه بیقرار بوسه ات بودم ٬
افسوس که شب پرهیز
کشدارتر از رقص پلک های خواب آلود من بود .
تو را در خواب می بوسم .