راحت می شوم

از آن جایی که سایه ات را

از پس این پرده حریر آبی

می بینم

بدان که میلی به پنهان کردن ِ این

واژه های بی رویا ندارم.

هیچگاه.

من بودم و من.

سال ِ بابونه.

سال هوای عجیب .

یک خط راست، انحنای لبه لیوان

با آن قطرات درشت آب

و یک عطر ِ آشنا

که نمی دانم از کجا می آید!

می آید و مرا تا نزدیک تو کشان کشان

می برد

و ...

رهایم می کند،

همانجا که تو هستی.

و آن زمان است که

من همین نقاشی رنگ و رو رفته ام

را به رخ ت می کشم.

همیشه چیزهای پیش پا افتاده ارزان را

-هر دویمان-

بیشتر دوست داشتیم.

الینا – اردیبهشت 90