فراموشی ها و خاموشی ها

سینه ام آینه ای ست

با غباری از غم

تو به لبخندی از ای آینه بزدای غبار .
آشیان تهی دست مرا
مرغ دستان تو پر می سازند .
آه ٬ مگذار که دستان من آن اعتمادی
که به دستان تو دارد به فراموشی ها بسپارد .
آه مگذار که مرغان سپید دستت
دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد ...
من چه می گویم ٬ آه ....
با تو اکنون چه فراموشی ها ....
با من اکنون چه نشستن ها ٬ خاموشی هاست .

تو مپندار که خاموشی من
هست برهان فراموشی من .