باهار

باهار باهار

A day at Dizin avec Shabnam et Elika

Cafe

Cafe is needed badly...

هفتمم

همیشه می دانسته ام آن سوی در کیست .
در را که باز می کنم
همیشه چشمان تو مرا می پاید .
دستانت گودی کمرم را می خواند .
بهار آمده .
من شکوفه ها و آن کاسه ی آب
که تصویرت درونش پابر جاست
را
می خواهم .
در گوشت همان نت های معروف را
زمزمه می کنم .
دستانت چشمانم را می بندد .
من سراسر آینه ام .

اقاقی

امشب ٬
خوابم بوی اقاقی می دهد .
فردا ...
دین ِ روز ٬
تو گیج ِ بوی اقاقی چشم باز می کنی .
من با نیم بطر عرق ِ پس مانده
- از شب ِ قبل –
مستت می کنم .
اینک ٬
تو مستانه مرا با خود می بری
نرمه های گلبرگ های صبح
لبانم را قلقلک می دهد .
اتاقم پر ِ حضور توست .
این ترانه ٬ مثل سفر دستانت
به تو می شایست .

شکوفه

تکانی به چشمانت بده
شکوفه های بنفش را ...
می بینی؟
آن شکوفه های بنفش هم
دلتنگ تو اند .
مثل من ...

ششمم

صبح ِ من با چایی شیرین شروع می شود
و
خیس ِ صبح بیا تا در آغوشت ٬
در آن یگانه فضای بکر
به تمامی ِ بارانم برسم .

نوروز

نوروز پیروز .

تمام موسیقی هایم را تقدیم تک تک این روزها می کنم .

تمام سرمایه ام را ...

پنجمم با تو

تو مرا داری

و من تورا دارم

جایی خواندم که ما مرفهان بی دردیم .

بالا

سرش که گیج بره....یه راست می افته تو بغل خودم.

پس بذار گیج بره

پولاد

درخت هامون

درخت هامون

دومم

اکثر آدم های بی عرضه خوبند .

سومم

بذار بباره .... فوقش خیس می شم دیگه.

فوقش منجلاب آب برمی گردم خونه .

فوقش ....

به جاش تو هم خیس شدی .

بخند .

گورم پر آرزوست

گورم را سراسر آرزو کرده بودم....امروز خالی کردمش . چاق شدم...در گور جا نمی شم

چهارمم

من به اون بدیها که می گن ...نیستم

اما

تو هم به اون خوبیها که می گفتن نبودی

شانزده اسفند هشتاد و شش - ساعت بیست و یک و چهل و نه دقیقه

زمان خوشدلی تنگ است دریاب
شتاب عمر بین در عیش بشتاب
رها کن عقل را دیوانه می‌گرد
چو مستان بر در میخانه می‌گرد
بساط از خانه بیرون نه که وقت است
قدم بر طرف هامون نه که وقت است
غم هر هوده و ناهوده تا چند
حکایت گفتن بیهوده تا چند
برای ما

سایه

سایه ها به اجبار کشتن اش

دفتر پنجم

و تو ای سنگ تیره ی نرم ٬
ای طومار سیاق روشن خوانا ٬
ای ترانه ی ناپاک .
تو ، راه دیارت پیش گیر ...
تنهایم .