در این سرای بی کسی کسی به در نمی زند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند
گاه گاه چقدر دلم می گرفت از روایت بلند لحظه های خاکستری
و تو یکروز با موسیقی ساده ی انگشتانت برای من سرود زندگی خواندی و
من آموختم که تنها راه گریز از تمام کابوس های شبانه ام صدای پر سکوت حرف های توست
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند
گاه گاه چقدر دلم می گرفت از روایت بلند لحظه های خاکستری
و تو یکروز با موسیقی ساده ی انگشتانت برای من سرود زندگی خواندی و
من آموختم که تنها راه گریز از تمام کابوس های شبانه ام صدای پر سکوت حرف های توست
5 comments:
Aghaaa baayad betterkooonim:D
mage cheghad javoonim!
what ever Happens We Gotta Rock The World!
I Stand Tall In The Flames Stand Tall Till It Fades!!!
haha:D
Sheytooooni kon rifigh!
تو را من چشم در راهم
حرفات به دلم نشست
مهمان کویر من باش
یا حق
می دانی ؟ تنها راه گریز از تمام کابوس های شبانه بیدار ماندن است .... همان راهی که جغد پیش گرفته ....
سرای بی کسیis your mind , I just read this post and said to myself" well she calls iran saraye bi kasi and I call ghorbat saraye bi kasi. Funny ha, cheer up and enjoy your life cause in omreh aziz ast gozar mikonad emshab..I love your writing...
هیچ راه گریزی نمی توانند درمان باشد
Post a Comment